Orma sport

Szybkość to zdolność do wykonywania ruchów w jak najkrótszym czasie. Szybkość jest zdolnością w dużym stopniu uzależnioną od budowy morfologicznej mięśni pracujących podczas ruchu, poziomu koordynacji nerwowo-miesniowej jak i poziomu wytrzymałości (dotyczy to w większej mierze ruchów powtarzanych cyklicznie). Zdolność szybkości uzależniona jest od trzech składowych:

• Szybkości reagowania - szybkość odbioru bodźca następnie przekazanie informacji do centralnego układu nerwowego, następnie analiza oraz wysłanie pobudzenia do efektora- mięśnia. Ta składowa jest uzależniona od typu budowy nerwów unerwiających. Jest ona określona genetycznie i ma małą podatność na trening.
  

• Szybkość ruchu prostego - ta składowa szybkości jest najbardziej uzależniona od budowy mięśnia, a dokładniej od składu włókien mięśniowych tworzących mięsień. W mięśniach występują dwa typy włókien - włókna typu ST (slow twitch) oraz włókna typu FT (fast twitch), gdzie dodatkowo włókna typy FT dzielą się na FTa (szybko kurczliwe oksydacyjno-glikolityczne) oraz FTb (szybko kurczliwe glikolityczne). Im w mięśniu jest większa ilość włókien typu FT tym mięsień jest bardziej podatny na trening w kierunku szybkości. Dodatkowo należy zaznaczyć, że pod wpływem treningu szybkościowego i szybkościowo-siłowego na skutek zwiększenia się ilości enzymów glikolitycznych może dojść do transformacji części włókien mięsniowych FTa w FTb.
• Częstotliwość ruchów - jest to koordynacja nerwowo-ruchowa, czyli szybkość pobudzania i hamowania agonistycznych i antagonistycznych grup mięśniowych. Na częstotliwość ruchów ma silny wpływ technika ruchu, która w przypadku opanowania na poziomie nawyku ma największy wpływ na ekonomikę ruchu a przez to na jego częstotliwość.

Metodyka kształtowania szybkości (zarys).

W metodyce kształtowania szybkości należy dążyć do poprawienia wszystkich składowych wpływających na szybkość przez odpowiednio dobrane ćwiczenia treningowe, mające na celu:

• Doskonalenie czasu percepcji - poprzez zwiększanie wrażliwości i selektywności receptorów na bodźce swoiste dla danej dyscypliny lub ruchu dla którego rozwija się szybkość.
• Doskonaleniu czasu reakcji - poprzez dążenie do zautomatyzowania percepcji i reakcji z jak najmiejszym udziałem procesów analizy CUN - proces osiągnięcia nawyku ruchowego w odpowiedzi na percepcję bodźca.Doskonaleniu szybkości ruchów prostych poprzez stosowanie różnego typu dodatkowych sił ułatwiających wykonanie ruchu - gumy ściągające, pochyłe bieżnie itd.
• Wykorzystanie dodatkowego obciążenia, które wymusza tzw efekt przyspieszenia w następstwie tego samego ćwizenia ale bez obciążenia. Jednakże podczas tych ćwiczeń należy uważnie dobrać obciążenie, gdyż wzorzec ruchowy jest stały dla ruchu przy konkretnych warunkach obciążenia i w przypadku zbyt dużego obciążenia może nastąpić zmiana wzorca ruchowego rozumianego jako wzorzec włączania się jednostek motorycznych konkretnych dla ćwiczonego ruchu, który pod wpywem zbyt dużego obciążenia ulegnie zmianie.
• Wykorzystanie efektu rozpędu - polegające na wplataniu w poszczególne ćwiczenia różnego typu faz umożliwiających wykonanie pozostałej części ćwiczenia z większą szybkością niż w przypadku kopleksowego wykonania.
• Wykorzystanie efektu liderowania - plegające na stooswaniu różnych form przewodnictwa (liderowania) wpływającego na zwiększenie szybkości na skutek większego pobudzenia sensomotorycznego w ćwiczeniu za liderem (dotrzymanie szybkości do lidera).